سلام همسفر هميشگي لحظه هايم!

به اين آرامش آسمان قسم! كه هيچ گاه از من دور نبوده اي، نه در خيابان هاي غربت زده جنوب لبنان، و نه حتي در بازار هاي شلوغ دمشق.

اين روزها با دستاني خالي و دلي سرشار از خاطرات گم شده،‌ ثانيه هاي بي تو بودن را شماره مي كنم.

باور كن!

نه ترانه هاي مبهم باد مرا به شوق مي آورد؛

نه شادماني شمشاد ها و شكوفه هاي بهار نارنج؛

حتي دوست ندارم بازي پروانه ها را در حوالي خواب هاي بي تكلف بنفشه ها نگاه كنم.

بگذريم... فصل ها از پي هم و روزها يكي يكي پرپر مي شوند و من هنوز بايد سكوت كنم.

حالا كه بايد فصل هاي فاصله را بگذرانم، چراغ يادت را روشن مي كنم و در مسير چشم هايت، به نماز عشق مي ايستم.

همين!