۲
همچون مسافری غریب
در رگهای تنم عبور می کنی
و مرا
از خودم دور می کنی.

دروغ نمی گوید دلم،

بارانی خواهد بارید

و قافیه « آه » را

               از دل تمام شاعران

                                   خواهد شست!

اي‌ نگاهت‌ امتداد سوره‌ ی ياسين‌ شده‌

با حضورت‌ ماه‌ بهمن‌، صبح‌ فروردين‌ شده‌

تا بيايي‌ باز هم‌ يك‌ صبح‌ زيبا پيش‌ ما،

كوچه‌هاي‌ دل‌ براي‌ مقدمت‌ آذين‌ شده‌

از نسيم‌ نام‌ تو شب ها همه‌ مهتاب‌ بود

از طنين‌ گام‌ تو اين‌ روزها شيرين‌ شده‌

سفره ی يكرنگ‌ ما نان‌ و نمك‌ مي‌پروريد

حيف‌ شد، بعد از تو باز اين‌ سفرها رنگين‌ شده‌

آن‌ طرف‌ سيل‌ كبوترها كه‌ همبال‌ تواند

اين‌ طرف‌ مایيم‌، با پرونده‌اي‌ سنگين‌ شده‌

 ...

از افق‌هايي‌ كه‌ هم‌ رنگ‌ است‌ با خون‌ خدا

باز مي‌گردند روزي‌ اسب‌هاي‌ زين‌ شده‌ !

چون عابر دلشکسته ای بودم دوش
با دیدن چشمان تو شاعر شده ام.

۲
ابر می غرد،
کوه فریاد می زند
و دریا ناله می کند،
وقتی
دلتنگ «تو» می شود.

۲
پروانه ای پرید،
مترسکی کلاهش را صاف کرد،
صدای قدم های « تو » می آید.