در دایره المعارف سینه من
یک دل، دل پاره پاره یعنی گل سرخ!

به معنای کامل یک انسان «مودب» بود. همیشه تبسمی گوشه لب داشت. آروم حرف می زد. بچه تیز و درس خونی هم بود. یه بار کارنامه اش را دیدم همه ۱۹ و ۲۰ بود. این در شرایطی بود که اون روزها مدارس دزفول تعطیل بود. خودش هم که معمولا جبهه بود.

امشب اين ماه تر از ماه به حرف آمده است
باز بين من و تو آه به حرف آمده است

كاش مي ديدي از آن دور كه از شدت شوق
ماه در هيات يك آه به حرف آمده است

آن قدر ريخته ام حرف به چاه دل خويش
كه به همراهي من چاه به حرف آمده است

چشم خود دوخته ام بر نفس جاده عشق
آن قدر تا رگ اين راه به حرف آمده است

در پي وصف تو اي ماه شب چاردهم
دلم اين كوره خودخواه به حرف آمده است

در طول دو سال مطالعه بر زندگی علامه جعفری، همیشه احساسم این بود که استاد یک دوره تعلیم اخلاق و منش زندگی برای من گذاشته. چرا که همه دوران زندگی ایشان خصوصا تواضع و فروتنی و سخت کوشی ایشان می تواند برای تمام اقشار جامعه الگو و اسوه عملی باشد.

تقریبا محال است پایم به مشهد برسد و بعد از زیارت به دارالذهد نروم. جایی که اگر به گوشه دیوار، نزدیک زمین، نگاه نکنی نام علامه را خواهی دید.
همان سال که کار سیره زندگی ایشان به پایان رسید، یک شب خوابشان را دیدم. در خواب به من گفت: آثار باقی مانده ام را در قالب پایان نامه دوره دکترا و کارشناسی ارشد بدهید تمام کنند. همان موقع این خواب را برای  فرزندشان تعریف کردم و استقبال کردند اما خبر ندارم که عملی شد یا خیر.

روحشان شاد!

به گزارش خبرگزاري فارس، شاهرخي روز دوشنبه براي انجام عمل جراحي روده به بيمارستان منتقل شد و روز گذشته نيز عمل ديگري روي او انجام شد، اما صبح امروز به علت ايست قلبي و ضعف به كما رفت.
محمود شاهرخي متولد 1306 بم است.
وي يكي از مشهورترين چهره‌هاي شعر آييني پس از انقلاب است كه سال‌ها، هم در شعر انقلاب و هم در شعر جنگ فعال بوده است.
از جمله آثار او مي‌توان به درسي را كه از قرآن آموخته‌ام، در غبار كاروان، نسيم وصل، ز اشك پرس حكايت، امام علي (ع) روح بي‌نهايت، شميمي از گلزار معرفت، امام حسين (ع) تجلي جلال و جمال، بر آستان جانان، كيمياي احسان و ترجيعات توحيدي اشاره كرد.

برای سلامتی استاد شاهرخی دعا کنیم.

روز من ابريه بي تو، شب من بي تو غريبه

آسمون مه‌گرفته از نگاهات بي نصيبه

 يه سکوت سنگي انگار، ريشه کرده روي لب‌هام

ابري از جنس بهونه، مي‌باره رو تن شب‌هام

 اي ستارة شب من، نگو که اين همه دوري

واسة دلواپسي‌هام، هميشه سنگ صبوري

 يه شقايقم که پاهاش، اسير خواب زمينه

امّا آسمونو مي‌خواد، تا شايد تو رو ببينه

 چتر مهربونياتو، رو سرم بگير دوباره!

كه يه روز اگه نباشي، مي‌ميرم با يک اشاره

 اي بهار پر ترانه! کاشکي باز بياي سراغم

مثه گل‌ها جون مي‌گيرم، اگه رو کني به باغم

سلام. عاشقانه ترين سلام‌هايم را بپذير!
اين نامه را در زير نور ماه برايت مي‌نويسم.
چند دقيقه پيش فرشته‌اي كه دستهايش بوي پاييز مي‌داد، در كنارم نشست و گفت: «ماه تكه‌اي ست شكسته از آينه‌اي كه شاعران، در آن چهره مي‌شويند.»

به آسمان نگاه كردم. ماه لبخندي شاعرانه تحويلم داد. آسمان و شاعران چقدر رازهاي سر بسته در سینه دارند!

كاش فرشته‌اي از تو برايم مي‌گفت. از تو كه رازناك تر از ماه و آسمان و تمام شاعراني!
از تو كه دلگرم تر از خورشيدي و مهربان تر از پروانه‌هاي عاشق.

پيش از‌اين هم برايت نوشته بودم كه خداوند تو را براي دل من آفريده است. براي لحظه‌هاي تنهايي و انتظار من.
حالا چشم‌هايم را مي‌بندم و تو را مي‌بينم كه آينه‌اي به من هديه مي‌دهي؛
آينه‌اي كه تنها تو را به من نشان مي‌دهد. همین!
ديگر عرضي ندارم...

این سیاه جامگان

واژه نیستند

کلاغهای گرمازده ای هستند

که در لابلای دفترم

گیج می خورند...
ترجمه از سرکار خانم اعظم ناصری

روز خوبی ست،امروز!

نه هواپیمایی سقوط کرده

نه نگاه اطلسی ها زیر پاهای کسی له شده است

اما

کنار همین صندلی های پارک

کلاغی به آرزوهایم نک می زند

این خبر مهم را

اخبار هیچ شبکه ای اعلام نمی کند

پیش از تو

هیچ پلی خواب هایم را به آسمان نمی برد

و هیچ جمعه ای بارانی نبود

حتی هیچ سیبی در غروب چشمانم سرخ نمی شد

حالا ناودان ها اشک شوق می ریزند

و خاک

بوی قدم های تو را می دهد

ترجمه از سرکار خانم اعظم ناصری:

Before you,

No bridge carries my dreams to the sky

And no Friday was rainy

Even no apple in my eyes sunset became red

Now the spouts are crying happily

And the soil

Smells your steps

مجموعه نثر ادبی حق با آفتابگردان هاست چاپ شد.

این کتاب مجموعه نثر ادبی ۳۶۰ صفحه ای سه بخش داد. بخش اول شامل ۱۲۸ نامه عاشقانه و عارفانه است که در انتهای این بخش ۳ نقد از آقایان دکتر سنگری، میرافضلی و شکارسری  در خصوص نامه و نامه نویسی درج شده  است. بخش دوم که دانه های تسبیح نام دارد شامل نثر های کوتاه با موضوعات عارفانه و دفاع مقدس است. بخش سوم این کتاب یادهای زلال نام دارد که شامل نثرهای با موضوع دفاع مقدس است. یادهای زلال در سالهای حدود ۷۷ و ۷۸ زمانی که در روزنامه اطلاعات کار می کردم نوشته شده و در ستونی با همین نام درج می شد.

کتاب حق با آفتابگردان هاست رو می تونید از نشر تکا واقع در تهران - خیابان انقلاب- بین صبا و فلسطین - انتشارات تکا تهیه کنید.

جواب مهربانی، مهربانی ست
اگر حتی شده با یک پیامک!

                                                   چشمه یاد تو

همین امروز و فردا می گرفتم

الهی - کاش- در این فصل پاییز

به جایت آنفولانزا می گرفتم!

اوایل انقلاب بود که مسعود به همراه خانواده اش از همسایگی ما رفتند. و ما دیگه کمتر هم رو می دیدیم. چند باری خونه جدیدشون رفتم. یه بار هم برای نهار مهمونشون شدم. تا اینکه جنگ شد.
هر دو به بسیج رفتیم اون به بسیج عباسعلی و من به بسیج عاملی. ..و کم کم پایمان به جبهه باز شد. مسعود یکبار ترکش خورد و اونو به بیمارستان شهید کلانتری اندیمشک منتقل کردند، اما اجازه نداد تا کسی به خانواده اش اطلاع دهد. این در حالی بود که فاصله دزفول تا اندیمشک حدود 10 کیلومتره. حدس می زنم علتش این بود که نمی خواست خانواده از دیدنش ناراحت بشن. از طرفی اگر اونو اینطور آش و لاش می دیدند بعدها ممکن بود مانع رفتن مجدد او به جبهه بشن. مسعود در بیمارستان ماند تا زخمهایش خوب شد.
عملیات بدر که شد مسعود آسمانی شد. کسی که اونو موقع شهادت دیده بود، می گفت وقتی مسعود شهید شد قصد داشتم پیکرش را به عقب بیاورم اما کمی که آمدم رزمنده ای به اسم «مهدی آلاله« را دیدم که از ناحیه چشم زخمی شده بود. به همین خاطر مسعود را گذاشتم و مهدی را به هر زحمتی بود به عقب آوردم. جسد مسعود سالها بین نیروهای ایرانی و عراقی ماند تا سرانجام او را به شهر آوردند.
در دانشگاه شهید چمران اهواز درس می خواندم که یک روز اعلام کردند فردا قراره پنجاه شهید خوزستانی تشییع بشن.  دوستی می گفت چند شهید دزفولی هم بین آنها دیده می شه. اسمشان را پرسیدم. نمی دانست. همان شب خواب عجیبی دیدم. ...

خواهی بروی، برو! خدا همراهت
من با غم عاشقی کنار آمده ام!

سرانجام پس از حدود یک سال و نیم با حمایت های بی شائبه وزارت ارشاد اسلامی و همفکری و همراهی دوستان شاعر و نویسنده  برای اولین بار در کشور 20 مجموعه شعر نثر ادبی چاپ شد.

مجموعه های حاضر که در جدول زیر نام مجموعه و نویسنده آن درج شده، توسط نشر تکا (توسعه کتاب ایران) چاپ شده اند و در روزهای آینده روانه بازار نشر کتاب خواهند شد. برای جمع آوری این مجموعه ها، تلاش بر این بود که بهترین قلم های نثر انتخاب شوند تا بتوان آثاری ارائه شود که موجب پیشبرد و ارتقای جایگاه  نثر ادبی در کشور باشند.

راستش در روزهای اول برای پیدا کردن 20 اسم که در حد یک مجموعه کار کرده باشند تاتشهای زیادی صورت گرفت. اما وقتی وارد کار شدیم و کم کم آوازه این کتابها به گوش نویسندگان رسید، دوستان زیادی تماس گرفتند که کارهای بسیار ارزنده ای برای چاپ داشتند و دارند، اما اینبار محدودیت ما برای چاپ 20 کتاب بود. که طبق صحبت های صورت گرفته با جناب آقای دکتر پرویز معاون وزیر ارشاد و خود اقای دکتر حسینی وزیر محترم ارشاد اسلامی ، قرار است حدود 20 تا 30 کتاب دیگر نثر ادبی گردآوری و به چاپ برسد.
جا دارد از دوستان عزیزی همچون دکتر قزوه که ایده اصلی چاپ این مجموعه ها از ایشان بود و نیز دکتر پرویز که حامی اصلی این مجموعه بود، تشکر کنم. همچنین از همفکری دوستان عزیزی همچون دکتر سنگری، دکتر اکرامی،  دکتر حسینجانی و دکتر مهدی زاده و نیز همکاری و همیاری آقایان سالاری و علیان و سخنور و سایر دوستانی که همواره در تلاش بودند تا به بهترین نحو این کتابها چاپ شوند، کمال تشکر و قدردانی را دارم. 

سلام.
امروز كه از صبح با ياد دل انگيز تو از خواب بر خاسته ام، احساس مي‌كنم كه خون تازه‌اي در رگ‌هايم ريشه دوانده است. از‌اين رو به كبوتر‌هاي سفيد سپرده ام، در مسير آمدنت طاق نصرتي از نور بر پا كنند.

امروز، روز شگفتي ست، عزيز!
دشت بوي علف تازه مي‌دهد و صداي روحاني چوپاني كه با نواختن «ني» اسرار الهي را فاش مي‌كند، زيبايي امروز را صد چندان كرده است.

امروز روز تو است و امر، امر توست!
يادم باشد وقتي كه آمدي بر رد قدم‌هايت بوسه بكارم. بوسه‌اي كه از دل آن گل سرخ برويد.
گل سرخي كه كه هر گلبرگش؛ گلواژه‌اي از نام زیبای «تو» است.

حالا كه شاعرانه مي‌توانم دست‌هايم را از آاينه ها عبور دهم، دستم را بگير!
ديگر عرضي ندارم

آقای دکتر محمدرضا سنگری زحمت نوشتن این نقدواره را متقبل شده اند، ابتدا بعنوان مقدمه کتاب نامه ها (دیگر عرضی ندارم)چاپش کردم. در کتاب در دست انتشار «حق با آفتابگردان هاست» هم به عنوان یکی از سه نقد بر این مجموعه آن آورده ام:

تلواسه ای میان زمین و آسمان
نوشتن ترجمان و‌آيينه گردان روح و انديشه ي نويسنده است. جزر و مد ذهن و ضمير از پشت واژه‌ها، تماشايي است. هر نوشته رصدگاه تلاطم و تبسم جان و نويسنده و دغدغه‌ها، خواسته‌ها و آرمان‌هاي اوست.
نامه نوعي نوشتن است و اتفاقا به دليل صميميت و بلافاصلگي نويسنده با مخاطب – به وپژه در نامه‌هاي دوستانه – تماشاگه زلال و روشن احساس، باور و تفكر نويسنده است.
نامه‌هايي كه پيش چشم شماست، مجموعه‌اي رسا و گويا از‌اين دست نوشته‌هاست. نويسنده بيش و پيش از نوشتن و گام زدن در ساحت نثر، شاعر است و اندك درنگي در‌اين نوشته‌ها، آهنگ و رنگ شاعرانه را به خوبي مي‌نماياند.
گاه با برش‌هايي مي‌توان از متن نامه‌ها، شعر بييرون كشيد! مثلا:

مناجات ناشنوایان

کوچه خاموش کوچه دلتنگ است
کوچه آواری از گل و سنگ است
بی عبور کبوتران سپید .... الی آخر

همه شعر را از بر بودم اما از شانس بدش، بیت آخر را نخواند و آمد پایین. من که منتظر بودم این دانشجو شرط امانت داری را رعایت کند و نامی از شاعرش ببرد، دیدم خبری نشد. همه برایش کف زدند و طرف هم رفت که سر جایش بنشیند.
من دست بلند کردم و به مجری برنامه گفتم: کاش این دوستمان اسم شاعر این شعر را هم می گفت.
هنوز مجری جوابم را نداده بود که طرف در حالی که داشت سر جایش می نشست، گفت: شعر خودمه!
من گفتم پس فراموش کردید بیت آخرش رو بخونید. و خواندم:

آه از این شهر سربی اندوه
تا ده عشق چند فرسنگ است؟
توی سالن ولوله شد. کاش این سارق ادبی نمی گفت شعر خودمه!